Përdor atë që Perëndia të ka dhënë
4. mars e mërkurë
“Sauli e veshi Davidin me armaturën e tij” 1 Samuelit 17:38
Bibla thotë: “Sauli e veshi Davidin me armaturën e tij…Por Davidi i tha Saulit: “Unë nuk mund të eci me këtë armaturë, sepse nuk jam mësuar me të”. Dhe kështu Davidi e hoqi nga trupi i tij. Pastaj mori në dorë shkopin e tij, zgjodhi pesë gurë të lëmuar në përrua, i vuri në torbën e bariut, në një thes të vogël që kishte me vete; pastaj me hobenë në dorë u nis kundër Filisteut” (v. 38-40). Davidi duhej të bënte një zgjedhje; një zgjedhje që do të përcaktonte fatin e tij. Ai mund të shkonte në betejë si Sauli - duke veshur armaturën e Saulit, duke shfaqur shpatën e Saulit, duke mbajtur fort mburojën e Saulit. Ose mund të merrej me betejën si Davidi - një bari me një llastiqe. Davidi zgjodhi të mos e vishte armaturën e Saulit ose të mos e përdorte shpatën e Saulit për një arsye të shkëlqyer; ai nuk ishte Sauli. Davidi vendosi të ishte vetvetja - Davidi, Perëndia i thirrur, i vajosur dhe i pajisur për detyrën.
Vjen një kohë në jetën e secilit prej nesh kur duhet të jemi mjaftueshëm të guximshëm për ta hequr armaturën e Saulit. Dhe duhet forma më e pazakontë e guximit, guximi për të qenë vetvetja. Ne të gjithë fillojmë si origjinalë, por shumë prej nesh përfundojnë si imitues të dikujt tjetër. Në vend që të nderojmë veçantinë tonë dhe veçantinë e të tjerëve, ne shpesh frikësohemi prej saj. Ne e braktisim veçantinë tonë sepse duam të përshtatemi. Në një nga esetë e tij më të njohura, "Vetëmbështetja", Ralph Waldo Emerson shkroi: “Ka një kohë në edukimin e çdo njeriu kur ai arrin në bindjen se... imitimi është vetëvrasje. Ai duhet ta pranojë veten për mirë ose për keq”. Kjo është ajo që bëri Davidi, dhe Perëndia i dha atij një fitore të madhe. Dhe kjo është ajo që Perëndia dëshiron që ti të bësh.
