Duke u marrë me dyshimet e tua (1)
7. Prill E Mërkurë

“Po nuk e pashë…unë nuk do të besoj” Gjoni 20:25 NIV

Thomai nuk ishte i pranishëm kur Jezusi iu shfaq për herë të parë dishepujve të Tij pas ringjalljes. Dhe si shumë prej nesh, përvojat e të tjerëve nuk ishin të mira mjaftueshëm për Thomain—ai duhej të kishte të tijat. Dhe Jezusi u sigurua që ai ta kishte. Shënim: Ai nuk e uli poshtë Thomain për shkak të dyshimeve të tij. Ai e kuptonte se çdo pyetje e ngritur prej një zemre të ndershme nuk është një pyetje skeptike; ajo është një kërkim për të vërtetën.

Bibla na thotë: “Dhe tetë ditë më vonë, dishepujt ishin përsëri në shtëpi dhe Thomai ishte me ta. Jezusi erdhi, ndonëse dyert ishin të mbyllura, dhe u prezantua midis tyre dhe tha: “Paqja me ju!”. Pastaj i tha Thomait: “Vëre gishtin këtu dhe shiko duart e mia; shtrije edhe dorën dhe vëre në brinjën time; dhe mos ji mosbesues, por besues!”. Atëherë Thomai u përgjigj dhe i tha: “Zoti im dhe Perëndia im!” (v. 26-28 NKJV). Nga kjo histori ne nxjerrim dy mësime të rëndësishme:

(1) Dyshimet e tua në fakt mund të të çojnë në një nivel të ri besimi. Kur tavani të shembet mbi krye, kur dhimbja e rrethanave të tua duket e padurueshme, kur të ndodhin disa ngjarje shkatërruese dhe dyshimi marshon pa paralajmërim, mos e moho atë—pranoje atë. Kohët e dyshimit bëhen një shkollë mësimi kur ato të shtyjnë drejt Perëndisë për përgjigje. Ndërsa ti gjen rrugën tënde përmes tyre, ti arrin një nivel të ri besimi.

(2) Dyshimet e tua mund të të çojnë në një marrëdhënie më të thellë me Jezusin. Dëshmia e të tjerëve do të të çojë deri diku; përfundimisht ti ke nevojë për përvojën tënde personale me Zotin. Dhe ti mund ta kesh atë! Thomai e filloi duke dyshuar tek Jezusi dhe e përfundoi duke vdekkur si një martir për çështjen e Tij. Mendo pak për këtë!