Ji optimist (1)
7. shkurt e shtunë
“Atëherë Perëndia shikoi të gjitha ato që kishte bërë, dhe ja, ishte shumë mirë” Zanafilla 1:31
Përpara moshës dy vjeçare, Helen Keller humbi shikimin dhe dëgjimin. Në një moment, bota e saj u bë e errët dhe e heshtur. Më pas, një person i dërguar prej Perëndisë, Anne Sullivan, depërtoi përmes kufizimit vetmitar të Helenës dhe preku shpirtin e saj. Si rrjedhojë, Helena u bë personi i parë i shurdhër/i verbër që mori një diplomë universiteti. Ajo gjithashtu shkroi një dyzinë librash, duke përfshirë një manifest mbi filozofinë e saj, Optimizmi. “Asnjë pessimist nuk i zbuloi ndonjëherë sekretet e yjeve”, shkroi ajo, “ose lundroi drejt tokave të panjohura”. Faqja e fundit e librit të saj i bën jehonë faqes së parë të Shkrimit të Shenjtë: “Optimizmi është harmonia e shpirtit të njeriut dhe frymës së Zotit, duke shpallur veprat e Tij të mira”. Nëse Fryma e Perëndisë është brenda teje, optimizmi është rendi i ditës. Optimizmi nuk është në kundërshtim me realitetin përreth nesh. Ai thjesht do të thotë që ne jemi të ankoruar në një realitet tjetër – kryqëzimin dhe ringjalljen e Jezu Krishtit - që është më i thellë, më i fortë dhe më i gjatë se realiteti që mund ta perceptojmë me pesë shqisat tona.
Helen Keller vërtetoi se me një shpirt optimist, madje edhe rrethanat më të vështira nuk mund të të përcaktojnë. Dhe madje edhe nëse nuk mund t’i ndryshosh ato, ti mund të ngadhënjesh mbi to. Ajo vërtetoi se pavarësisht sa i mahnitshëm është syri njerëzor, ka diçka edhe më të mahnitshme – syri i mendjes që na aftëson të imagjinojmë të paimagjinueshmen dhe të besojmë të pamundurën. Kjo është arsyeja pse ajo tha: “E vetmja gjë më e keqe sesa të qenurit i verbër është të shohësh por mos të dallosh”. Ose siç e tha Pali: “Së fundi, vëllezër…nëse ka ndonjë virtyt dhe nëse ka ndonjë lëvdim, këto mendoni” (Filipianëve 4:8). Me fjalë të tjera, ji optimist.
