Borxhi yt është paguar
4. prill e shtunë
“Ai tha: ‘U krye!’” Gjoni 19:30
Në kohët e Dhjatës së Vjetër ti merrje falje prej Perëndisë duke sjellë një qengj për sakrificë mbi altar, ku një prift do të derdhte gjakun e tij dhe do e ofronte atë si shlyerje. Personi i parë në Shkrim që e bëri këtë ishte Abeli, vëllai i Kainit (Shiko Zanafilla 4:4). Kur Salomoni përuroi tempullin e tij madhështor, ai flijoi njëqind e njëzet mijë dele dhe njëzet e dy mijë qe si flijim për të gjithë kombin. Në Tabernakullin e Dhiatës së Vjetër, zjarri i flijimit nuk lejohej kurrë të shuhej; ai duhej të mbahej ndezur. Izraelitët e mbanin me vete gjatë udhëtimit të tyre nëpër shkretëtirë dhe është vlerësuar se midis Gjetsemanisë dhe Pashkëve, jo më pak se njëqind mijë qengja ngordhën, duke e kthyer fjalë për fjalë përroin e Kidronit në të kuq.
Megjithatë, asnjë pikë e gjakut që u derdh nuk mund të shlyente mëkatet tona. Ato thjesht u derdhën duke pritur një qengj, sakrifica e të cilit do t'i jepte fund të gjitha sakrificave, një prift, puna e përfunduar e të cilit do të shlyente mëkatin një herë e përgjithmonë. Dhe kjo është ajo që ndodhi kur Jezusi thirri: "U krye". Në hebraisht, fraza fjalë për fjalë do të thotë "Paguar plotësisht". Në atë moment, perdja në tempull që ndante njerëzit nga Perëndia u gris nga maja deri poshtë. Si rezultat, tani mund të shkojmë në çdo kohë aty ku vetëm një njeri mund të shkonte një ditë në vit - në praninë e Perëndisë, duke e ditur se do të na duan, do të pranojnë, do të shihen nëpërmjet gjakut të Krishtit dhe do të konsiderohemi të drejtë. Duke pasur këtë në mendje: “Le t'i afrohemi, pra, me guxim fronit të hirit, që të marrim mëshirë e të gjejmë hir, për të pasur ndihmë në kohë nevoje” (Hebrenjve 4:16).
