Lutu me guxim (1)
11. shtator e premte
“Le t'i afrohemi, pra, me guxim fronit të hirit” Hebrenjve 4:16
Kur bashkëpunëtori i Martin Luther-it u sëmur, reformatori lutej guximshëm për shërim.
“I lutesha të Gjithëfuqishmit me shumë vendosmëri … duke cituar nga Shkrimi të gjitha premtimet që mund të mendoja … dhe thashë se Ai duhej ta pranonte lutjen time, nëse nga tani e tutje do të besoja në premtimet e Tij.” Ndërsa John Wesley po kalonte Oqeanin Atlantik, anija e tij hasi një stuhi të madhe. Ai po lexonte në kabinën e tij kur mësoi se erërat po e largonin anijen nga kursi dhe reagoi duke u lutur. Adam Clark, një koleg, dëgjoi lutjen dhe e regjistroi: “O Zot i Gjithëfuqishëm, Ti sundon kudo dhe të gjitha gjërat i shërbejnë qëllimit të vullnetit Tënd … urdhëroji këto erëra dhe valë që të të binden dhe na ço shpejt dhe me siguri në strehën ku duam të shkojmë.” Wesley u ngrit nga gjunjët, mori librin e tij dhe vazhdoi të lexonte. Adam Clark shkoi në kuvertë dhe gjeti erëra të qeta dhe anijen në kursin e duhur. Por Wesley nuk bëri asnjë koment për lutjen e pranuar. Clark shkroi:
“Kaq shumë priste të dëgjohej sa e konsideronte të sigurt se ishte dëgjuar.”
Guximi në lutje është një ide e pakëndshme për shumë njerëz. Të trokasësh në derën e të Gjithëfuqishmit? Të lutesh dhe të luftosh me Perëndinë? A është një lutje e tillë pa respekt? E guximshme? Do të ishte, nëse Perëndia nuk do të na kishte ftuar të lutemi kështu: “Le t'i afrohemi, pra, me guxim fronit të hirit, që të marrim mëshirë e të gjejmë hir, për të pasur ndihmë në kohë nevoje” (Hebrenjve 4:16). A je në një “kohë nevoje”? “Afrohu me guxim te fronit i hirit,” duke besuar se Perëndia do t’i përgjigjet lutjes tënde dhe do të veprojë në favorin tënd.
