Shmange përqëndrimin e pashëndetshëm tek vetja (5)
27. Nëntor E Premte

‘A është ky agjërimi të cilin e pëlqej?’ Isaia 58:5 NIV

 

Perëndia nuk të urdhëroi kurrë që të shqyrtoje emocionet, përvojat apo mëkatet e tua. Ajo që Ai tha është: ‘Ja, Qengji i Perëndisë, që heq mëkatin e botës’ (Gjoni 1:29 NASB). Fitorja mbi mëkatin vjen nga përqëndrimi tek Krishti – jo me ndëshkimin e vetvetes! Në Dhjatën e Vjetër, izraelitët arritën në një pikë dëshpërimi. Ata kishin agjëruar dhe i kishin ‘munduar’ shpirtrat e tyre, e megjithatë Perëndia i injoroi përpjekjet e tyre. Ata kërkonin restaurim frymëror në mënyrën e tyre të vetë-drejtuar dhe Perëndia i refuzoi ata duke thënë: ‘A është ky agjërimi të cilin e pëlqej…Të përkulësh kokën si xunkthi dhe të shtrihesh mbi një shtrat prej thesi dhe hiri? A e quan këtë vallë agjërim dhe ditë që i pëlqen Zotit?’.

Është e qartë që Perëndia nuk është i kënaqur me mjerimin që vjen prej përqëndrimit tek vetja! Ai ka një mënyrë më efektive për të na çliruar. Në vend që të na ngarkonte me keqardhje, Ai tha: ‘Agjërimi që më pëlqen a nuk është vallë ky: të thyesh zinxhirët e ligësisë, të zgjidhësh verigat e zgjedhës, t'i lësh të lirë të shtypurit, të dërmosh çdo zgjedhë? A nuk konsiston vallë në ndarjen e bukës sate me atë që ka uri, në sjelljen në shtëpinë tënde të të varfërit pa strehë, në të veshurit e atij që është lakuriq, pa lënë pas dore ata që janë nga gjaku yt?’ (Isaia 58:6-7 NIV). Mënyra e Perëndisë eleminon ‘paralizën e vetë-analizës’ duke na urdhëruar që ta harrojmë plotësisht veten; të ndalosh së qëndruari tek papërsosmëritë e tua dhe duke u përfshirë në jetët dhe nevojat e të tjerëve.

Plani i Tij prej katër pikash me anë të të cilit të fitosh mbi natyrën tënde njerëzore është:

1) Pranoje hirin e Tij dhe shikoje veten tënde si ‘të drejtë’ në Krishtin.

2) Mbaji sytë vazhdimisht tek Jezusi.

3) Shmange përqëndrimin obsesiv tek vetja.

4) Shërbeji Perëndisë duke u shërbyer të tjerëve.

Kur të bësh të gjitha këto gjëra: ‘Atëherë drita jote do të shpërthejë si agimi, drejtësia jote do të të pararendë dhe lavdia e Zotit do të jetë praparoja jote’ (v. 10-11 NIV).