Lutja triumfuese
20. mars e premte
“Do të më kërkoni dhe do të më gjeni, sepse do të më kërkoni me gjithë zemrën tuaj” Jeremia 29:13
Në një libër të vjetër të titulluar Lutja Triumfuese, autori Eli Wigle e përshkruan në këtë mënyrë jetën e lutjes së John Wesley-it: “Si çështje zakoni dhe rregulli, lutja e zakonshme private e John Wesley-t zgjaste dy orë në ditë. Ndonjëherë ai mblidhte shoqërinë e tij dhe lutej gjithë natën ose derisa fuqia e Perëndisë të zbriste. Asgjë nuk konsiderohej shumë e madhe ose shumë e vogël për t'ia çuar Zotit. I kapluar nga dhimbja në mes të predikimit, aq sa nuk mund të fliste, 'Unë e di ilaçin tim', tha ai dhe menjëherë u gjunjëzua. Për një moment dhimbja u zhduk...Duke qenë i kapluar nga një dhimbje, ethe dhe kollë, aq sa mezi fliste, ai tha: 'I thirra me zë të lartë Jezusit që të më rriste besimin. Ndërsa flisja, dhimbja ime u zhduk, ethet më lanë dhe forca ime trupore u rikthye'...Wesley...e trazoi botën me zjarrin e zellit të tij, sepse ai kishte trazuar qiellin me zjarrin e lutjeve të tij. Lutjet e tij kishin qasje në ndërgjegjet e njerëzve, sepse ato kishin qasje në Perëndinë”.
Pse Wesley kalonte dy orë çdo ditë në lutje? (1) Sepse ai e shihte lutjen si një forcë pastruese dhe korrigjuese. Në njërën nga lutjet e tij ai tha: “Oh, plotëso gjithçka që mungon, ndreq çdo gjë që është e gabuar tek unë, përsos gjënë që më shqetëson”. (2) Sepse ai e dinte se vullneti i Perëndisë është i vetmi plan dhe qëllim ndaj të cilit Perëndia është i përkushtuar. “Kjo është siguria që kemi përpara tij: nëse kërkojmë diçka sipas vullnetit të tij, ai na e plotëson” (1 Gjonit 5:14).
